dank u Claus

Het overlijden van Hugo Claus noopt mij tot het schrijven van een woord van dank. Dank aan de romantische woordentovenaar die mijn jeugd kleurde met onfatsoenlijke, heerlijk grappige, geile, lyrische boeken. Vooral de OOSTAKKERSE GEDICHTEN, DE VERWONDERING, HET VERDRIET VAN BELGIË en EEN ZACHTE VERNIELING staan in mijn geheugen gegrift als ware ontdekkingen in een periode van jeugdige overmoed en onzeker zoeken. Een betoverend man met een betoverende pen leerde mij het grote woord niet te mijden op café, maar even goed het genot van fluisteren te koesteren, tussen de lakens, naast een of andere prinses. Hij was een verleidelijke, want complete kunstenaar. En een echte vent. Compromisloos, vernieuwend, ijdel. Een stoefer, maar ook een verlegen jongetje in het aanschijn van de eeuwigheid. Een twijfelaar met een rotsvaste hand. Claus is een pracht van een man. En hij leeft. Hij leeft in de duizenden regels die hij neerschreef,. Hij staat als een onverwoestbare berg in kasten wereldwijd. En pronkt in felle kleuren op canvas aan muren bij arme luizen en koningen. Een fiere en tedere prins (want dat was hij: een dandy) heeft zichzelf zacht in slaap doen glijden. Respect en dank voor eeuwig. T.