Vandaag gelezen in DE MORGEN:
GORE LEUGENS
Johann Hari over de lasterpraktijken tegen Al Gore
Gewoon om te controleren: is er nog iemand die van plan is om te kijken naar de toespraak die Al Gore zal geven bij het aanvaarden van de Nobelprijs voor de Vrede? De laatste overwinning van Gore die ik vierde, draaide uit op een kater van acht jaar Bush. Ik verwacht dus dat de ceremonie in Stockholm zal eindigen met Bush die het podium opstapt om aan te kondigen dat het Hooggerechtshof hem heeft uitgeroepen tot de eigenlijke grootste vredestichter ter wereld, terwijl Gore met vertrokken gezicht zal toekijken vanuit de coulissen.
Er is eigenlijk al een kleine zure coda geweest. Toen het nieuws van de Nobelprijs bekend raakte, volgde al snel een tweede, parallel verhaal: een Britse rechter, Michael Burton, was tot de conclusie gekomen dat er negen ‘fouten’ zaten in Gores film An Inconvenient Truth waarvoor schoolkinderen gewaarschuwd moesten worden als de film aan hen vertoond werd. Dit verdict werd door zij die de opwarming van de aarde ontkennen wereldwijd gevierd als hun Scopes Trial, een proces in de jaren twintig van vorige eeuw in het zuiden van de VS waarbij een leraar veroordeeld werd voor het geven van lessen over Darwins evolutietheorie. In beide zaken onderdrukte de rechtspraak de wetenschap ten voordele van dogma’s.
Dit alles maakt deel uit van een laag-bij-de-gronds proces dat al meer dan een decennium duurt: het belasteren van Al Gore om het vertellen van de waarheid. Ik nam deze week de Amerikaanse verslaggeving van de verkiezingen van 2000 nog eens door. Gore werd voorgesteld als een stijve, verwijfde klootzak en werd uitgelachen, onder andere, omdat hij op de hoogte was van wetenschap, het Midden-Oosten en andere nerdonderwerpen.
Erger was dat Gore ook voorgesteld werd als een Pinocchio, geneigd om te liegen over zijn politieke verwezenlijkingen. Ze zeiden dat Gore loog dat hij het internet had uitgevonden. Ze zeiden dat hij loog dat hij de inspiratiebron was van Love Story. Ze zeiden dat Gore loog dat hij vergiftigde terreinen ontdekt had. De enige waarheid is dat de journalisten logen.
Informatiesnelweg
Dit is wat echt gebeurde: in de jaren tachtig was het internet niet meer dan enkele met elkaar verbonden computers in het Pentagon die gebruikt werden voor onderzoek. Als senator steunde Gore het eerste wetsvoorstel om dit computernetwerk uit te bouwen tot een veel bredere ‘informatiesnelweg’. Vincent Cerf, die algemeen gezien wordt als de technologische stichter van het internet, heeft publiekelijk verklaard dat het dankzij Gore is dat het internet vandaag de dag door ons allen gebruikt wordt. Toen Gore in 1997 in een interview zei dat hij “het initiatief nam” om het internet mogelijk te maken, sprak hij de waarheid. Achter de andere Goreleugens gaan gelijkaardige indrukwekkende waarheden schuil.
Nu wordt een Britse rechtbank meegesleurd in de lastercampagne. Deze zaak werd voorgesteld als een gevecht tussen David en Goliath: een moedige schooldirecteur en vader van twee die de vroegere Amerikaanse vicepresident voor het Hooggerechtshof sleurt opdat zijn kinderen een “evenwichtig” onderwijs zouden kunnen krijgen in de plaats van door An Inconvenient Truth geïndoctrineerd te worden. De realiteit is enigszins anders.
De man die de zaak aanspande, Stewart Dimmock, is lid van de New Party, een organisatie die op het politieke spectrum zo sterk naar rechts overhelt dat zelfs de Schotse Tory’s ze “fascistisch” noemen. Zijn rechtszaak tegen Gore is hoofdzakelijk gefinancierd door zakenmensen met sterke connecties met de energie- en mijnlobby’s.
Cruciaal is dat de rechter Dimmocks argumenten die het opwarmingseffect ontkennen volledig verwierp. In zijn verdict zei rechter Burton: “Al Gores voorstelling in de film van de oorzaken en de waarschijnlijke effecten van klimaatverandering waren globaal genomen accuraat.” De stelling dat de mens door de toenemende broeikasgassenuitstoot op rampzalige wijze het klimaat aan het veranderen is, zo zei de rechter, “wordt ondersteund door een enorme hoeveelheid onderzoek waarvan de resultaten gepubliceerd worden in gereputeerde tijdschriften en door een grote meerderheid van de klimaatwetenschappers”.
Opportunisme
Maar het kamp van de ontkenners is nu zo gediscrediteerd dat ze opportunistisch en selectief moeten terugvallen op enkele kleinere punten uit een verdict dat op vernederende wijze hun argumenten verwerpt. Zij klampen zich vast aan de bewering van de rechter dat Gore “fouten” maakt terwijl het in elk van de gevallen, behalve één, eigenlijk rechter Burton is die zich vergist.
‘Fout’ één. Burton zegt dat er “geen bewijs” bestaat dat de inwoners van laaggelegen eilanden zoals Tuvalu geëvacueerd worden vanwege de stijgende zeespiegel. In realiteit begon het programma om de inwoners te evacueren in 2002. Een eenvoudig telefoontje naar de regering van het eiland of naar de ambassade van Nieuw-Zeeland, dat de eilandbewoners opvangt, zou dat verduidelijkt hebben.
‘Fout’ twee. Burton zegt dat er “een rechtstreekse relatie” is tussen stijgingen in CO2 en stijgingen in globale temperaturen. Dat zou inderdaad verkeerd zijn, maar Gore beweert dat niet. Zijn exacte woorden zijn: “De relatie is zeer gecompliceerd. (…) Wanneer er meer koolstofdioxine is, stijgt de temperatuur omdat er meer zonnewarmte gevangen gehouden wordt.” Als je denkt dat dat verkeerd is, dan slaag je niet in je eindtermen aardrijkskunde.
‘Fout’ drie. Burton zegt dat Gore het mis heeft wanneer hij het trage en gerokken afsterven van de koraalriffen toeschrijft aan de opwarming van het klimaat. Dat is bizar. Zoals professor Tim Flannery de huidige wetenschappelijke consensus samenvat: alles tezamen is 42 percent van het Great Barrier Reef verbleekt, en 18 percent heeft blijvende schade opgelopen. Niet visvangst of toerisme doen het rif afsterven. Het is het gevolg van de stijgende CO2-uitstoot.”
Ik zou kunnen doorgaan. Gore maakte één fout, dat is juist. Vroeger gingen wetenschappers ervan uit dat de Golfstroom zou stilvallen, waardoor de Europeanen zouden gaan klappertanden van de kou. Nu gaan klimatologen ervan uit dat we in de toekomst zullen bakken. Vergeef het me als ik het nalaat te juichen.
Toch vonden vele nieuwskanalen het gepast om als antwoord op de Britse uitspraak met Martin Durkin uit te pakken. Durkin ‘regisseerde’ The Great Global Warming Swindle, een film over de opwarming van ons klimaat die door de instanties die de media controleren als misleidend en compleet intellectueel oneerlijk bevonden werd. Dit is een man wiens film vol zat met elementaire blunders, zoals de claim dat vulkanen meer CO2 produceren dan alle menselijke activiteit samen. Dit is een man die door wetenschappers, die misleid werden om in zijn film te figureren, beschuldigd is van “pure propaganda”, het verstrekken van “opzettelijk verkeerde informatie” en het plegen van iets dat “op het randje van fraude” balanceert. Dit is een man die de wetenschappers met ‘go fuck yourself’ van antwoord diende. En toch kwam hij in beeld, Gore meedogenloos neersabelend voor zijn “bedriegerij”.
Ik wou dat Durkin gelijk had. Ik wou dat de klimaatopwarming “een leugen” was. Ik hou van vliegtuigen en beton en van terrasverwarmers. Maar het bewijs dat Gore gelijk heeft is overweldigend. Het zou mooi zijn als we Durkin en de ontkenners konden negeren. Maar mensen die met een broeikaseffect moeten leven, kunnen het zich niet lang veroorloven om stenen te gooien naar de slimme mensen die de wetenschap een warm hart toedragen.
De laatste keer dat Gore belasterd werd, heette het resultaat president George Bush. Maar als Gores wereldwijde campagne tenietgedaan wordt door laster zullen de gevolgen nog erger zijn.
(Johann Hari is columnist bij de Britse krant ‘The Independent’)
© The Independent
Recente reacties